Pierwsze czytanie ukazuje nam Mądrość jako coś bardzo cennego, czego warto szukać całym sercem. Jest tak ważna, że — jak słyszymy — pozwala się znaleźć tym, którzy jej szukają, i wychodzi naprzeciw tym, którzy jej pragną.
Czym jest Boża Mądrość? To uczenie się patrzenia na życie z perspektywy Boga: na nasze relacje, pracę, pasje, radości, a nawet trudności. Nie oznacza to, że od razu znamy odpowiedź na wszystko. Chodzi o to, by zacząć odkrywać sens rzeczy w Bożym planie.
Patrzeć na życie oczami Boga znaczy również widzieć je w perspektywie jego spełnienia, czyli życia wiecznego. O tej nadziei mówi nam drugie czytanie: «I tak zawsze będziemy z Panem». Ta nadzieja zmienia sposób, w jaki żyjemy już teraz. Czym innym jest robić coś tylko dla chwili, a czym innym — robić to ze świadomością, że nasze życie jest przeznaczone do wieczności.
Pomyślmy o Michale Aniele: czym byłby jego Sąd Ostateczny, gdyby nie patrzył na rzeczy ostateczne? A czym byłoby Requiem Mozarta, gdyby nie dopuścił do głosu w swojej muzyce pytania o los człowieka i życie po śmierci?
Perspektywa nieba nie oddala nas od ziemi — uczy nas lepiej na niej żyć. Pomaga nam rozpoznać, co naprawdę ma wartość, i przeżywać codzienność z większą nadzieją.
Dzisiejsza Ewangelia mówi właśnie o oczekiwaniu. Dziesięć panien czeka na pana młodego: pięć jest roztropnych, a pięć nierozsądnych. Pan młody się opóźnia, więc wszystkie zasypiają — także te roztropne. To ważny szczegół: przypowieść nie czyni im wyrzutu z powodu snu. W życiu są chwile aktywności i chwile zmęczenia; są momenty, kiedy jesteśmy uważni, i takie, kiedy wydaje się nam, że nie potrafimy już nic zrobić. Ale nawet kiedy śpimy, pan młody nadchodzi.
Różnica tkwi w oliwie. Lampy mają wszystkie, ale nie wszystkie zabrały zapas oliwy. Lampa może być piękna i przez pewien czas płonąć, lecz bez oliwy nie będzie długo świecić. Nasza wiara również może pozostać jedynie zewnętrzną lampą, jeśli nie podtrzymuje jej żywa więź z Panem. Oliwa przywodzi na myśl życie Ducha: wzrasta dzięki modlitwie, słuchaniu słowa Bożego, miłości bliźniego i codziennym wyborom podejmowanym z Bogiem.
Tej oliwy nie da się przygotować w ostatniej chwili ani po prostu pożyczyć od kogoś innego. Relacja z Panem jest osobista: nikt nie może kochać za nas, ufać za nas ani żyć za nas.
Zapytajmy więc siebie: jak żyję? Czy tylko zajmuję się tym, co mam do zrobienia, czy też żyję, oczekując na Kogoś? Jest Oblubieniec, który przychodzi nam na spotkanie. Nie przychodzi po to, by przyłapać nas na błędzie, lecz dlatego, że nas kocha i pragnie być z nami. Jezus jest tym Oblubieńcem — Panem, który przychodzi i który, nawet gdy wydaje się, że zwleka, nie przestaje się do nas zbliżać.
Strzec oliwy znaczy także żyć mądrze: pozwolić, by obecność Boga oświecała nasze dni i przygotowywała nas na spotkanie z Panem. Mądrość uczy nas rozpoznawać Jego obecność w codzienności, a nadzieja nieba przypomina nam, dokąd prowadzi nasza droga. Ewangelia zachęca nas, byśmy strzegli oliwy, abyśmy na wołanie: «Oto pan młody!» mogli wstać, wziąć lampy i wyjść mu na spotkanie.