Kategoria: Refleksje

Ewangelia pokazuje nam Jezusa, który przychodzi do studni zmęczony. To nie jest przypadkowy szczegół. Bóg objawia się jako zmęczony: nie potężny, nie triumfujący, nie daleki. Zmęczony. To Bóg, który wchodzi w nasze zmęczenie i trud życia, który nie stoi z daleka od naszej historii, ale siada obok nas.

Studnia w Biblii jest często miejscem ważnych spotkań, miejscem głębokich pragnień. Tutaj jednak przychodzi kobieta w południe, o godzinie, kiedy nikt nie przychodzi po wodę. Prawdopodobnie chce uniknąć innych ludzi. Być może nosi w sobie trudną historię, naznaczoną oceną innych i wstydem.

I właśnie tam Jezus na nią czeka.

Bóg nie spotyka nas wtedy, gdy wszystko w naszym życiu jest poukładane. Spotyka nas wtedy, gdy jesteśmy zranieni, gdy się ukrywamy, gdy próbujemy unikać innych. I właśnie wtedy Jezus wypowiada zaskakujące słowa:
„Daj mi pić”.

Nie mówi: „Nawróć się”.
Nie mówi: „Wyjaśnij mi swoje życie”.
Mówi po prostu: potrzebuję ciebie.

Tak działa Bóg: aby nas zbawić, czyni nas potrzebnymi. Prosi nas o coś, wchodzi z nami w relację.

Potem Jezus mówi o wodzie żywej. Woda ze studni symbolizuje wszystko to, czym próbujemy zaspokoić nasze życie: relacje, sukces, poczucie bezpieczeństwa, uznanie. Nie są to rzeczy złe, ale nie wystarczają. Dlatego Jezus mówi:
„Kto pije tę wodę, znów będzie pragnął”.

To bardzo prawdziwe zdanie. Ile razy myślimy, że coś wreszcie da nam szczęście… a po pewnym czasie pragnienie wraca. Ewangelia nie potępia naszych pragnień; mówi coś głębszego: serce człowieka ma nieskończone pragnienie, a tylko Bóg może je nasycić.

W pewnym momencie Jezus dotyka najdelikatniejszego miejsca w życiu kobiety:
„Idź, zawołaj swego męża… miałaś pięciu mężów”.
Jezus dotyka jej rany. Nie robi tego jednak, aby ją upokorzyć czy osądzić. Czyni to ze spojrzeniem pełnym prawdy i miłosierdzia.

A kiedy ktoś naprawdę widzi twoje życie i nie potępia cię, wtedy coś w sercu zaczyna się zmieniać.

Kobieta zadaje wtedy pytanie religijne: „Gdzie należy czcić Boga?”. To bardzo ludzkie: kiedy Bóg dotyka naszego konkretnego życia, często uciekamy w teoretyczne dyskusje. Ale Jezus odpowiada słowami niezwykle głębokimi:
„Prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w duchu i prawdzie”.

Bóg nie szuka doskonałych rytuałów; szuka prawdziwych serc. Oddawać cześć w prawdzie oznacza przestać się ukrywać przed Bogiem i stanąć przed Nim z całym swoim życiem.

Na końcu wydarza się mały, ale bardzo znaczący gest: kobieta zostawia swój dzban. Przyszła po wodę, ale znalazła coś o wiele większego. Kiedy naprawdę spotyka się Chrystusa, dzieje się właśnie tak: to, co wydawało się niezbędne, traci swoją wagę.

A ta kobieta, która przyszła do studni, żeby uniknąć ludzi, teraz biegnie do miasta i mówi wszystkim:
„Chodźcie zobaczyć człowieka, który powiedział mi wszystko, co uczyniłam”.

Staje się świadkiem. Nie studiowała teologii, nie zna wszystkich odpowiedzi. Ma tylko jedno doświadczenie: spotkała spojrzenie, które zobaczyło całe jej życie i jej nie potępiło.

I wtedy odkrywamy coś jeszcze bardziej zaskakującego: nie tylko kobieta była spragniona. Jezus także jest spragniony.
„Daj mi pić”.

To jest pragnienie Boga za człowiekiem.

Wielki Post jest właśnie tym: odkryciem, że pod wszystkimi naszymi poszukiwaniami, naszymi błędami i próbami szczęścia jest Bóg siedzący przy studni naszego życia, który czeka tylko, aby powiedzieć nam:

„Gdybyś znała dar Boży…”

Metamorphosis, czyli wyjście poza formę

---

Drodzy bracia i siostry, Ewangelia drugiej niedzieli Wielkiego Postu zaprasza nas, aby zmienić nasze spojrzenie. Zaprasza nas, abyśmy nie zatrzymywali się na tym, co widać, lecz patrzyli głębiej. Dziś wchodzimy razem z Jezusem na wysoką górę, górę Przemienienia, gdzie wobec swoich uczniów ukazuje On coś ze swojej najgłębszej tajemnicy. Jego twarz jaśnieje jak słońce, a Jego szaty stają się białe jak światło. To niezwykły moment, chwila, w której to, co zazwyczaj jest ukryte, zostaje objawione. I właśnie tutaj znajdujemy klucz do zrozumienia dzisiejszego Słowa: przemienienie.

Słowo „przemienienie” pochodzi z greckiego metamorphosis i oznacza wyjście poza formę, poza to, co widzialne. Oznacza, aby nie zatrzymywać się na tym, co powierzchowne, lecz wejść głębiej, tam, gdzie działa Bóg. Jakże często jednak my zatrzymujemy się na powierzchni życia. Zatrzymujemy się na tym, co widzimy, na naszych ograniczeniach, naszych lękach, naszej kruchości. Zatrzymujemy się na tym, co ludzkie. A kiedy patrzymy tylko na to, łatwo tracimy nadzieję, bo widzimy nasze upadki, nasze słabości, nasze porażki. Dzisiejsze Słowo zaprasza nas, aby zrobić krok dalej, aby dokonała się w nas wewnętrzna przemiana, aby zmienić nasze spojrzenie.

Pomyślmy o przemianie, która dokonuje się w naturze. Gąsienica nie jest piękna. Pełza po ziemi, jest mała i krucha, czasem nawet odpychająca. Nikt, patrząc na nią, nie powiedziałby, że kryje się w niej coś niezwykłego. A jednak przychodzi moment, kiedy zamyka się w kokonie. Z zewnątrz wydaje się, że nic się nie dzieje, jakby wszystko się zatrzymało. A tymczasem w środku dokonuje się wielka przemiana. I nagle z tej samej gąsienicy rodzi się motyl: lekki, piękny, zdolny do latania. Już nie pełza po ziemi, ale unosi się ku niebu. To ta sama istota, a jednak całkowicie przemieniona.

Tak właśnie działa Bóg w naszym życiu. My często widzimy tylko „gąsienicę”: nasze słabości, nasze ograniczenia, to, co w nas niedoskonałe. I myślimy, że już nic więcej nie ma. Ale Bóg widzi „motyla”. Widzi to, kim możemy się stać. I chce nas przemieniać, prowadzić dalej, podnosić z ziemi ku niebu.

Widzimy to wyraźnie w życiu Abrahama. Bóg mówi do niego: „Wyjdź z twojej ziemi, z twojej ojczyzny i z domu twego ojca”. To wezwanie burzy wszelkie ludzkie zabezpieczenia. Abraham jest człowiekiem w podeszłym wieku, nie ma dzieci, a jego żona jest niepłodna. Po ludzku jest człowiekiem bez przyszłości, kimś, kto nie może już niczego oczekiwać. A jednak Bóg wchodzi w jego życie i daje mu obietnicę. Mówi mu, aby podniósł oczy ku niebu i policzył gwiazdy: „Tak liczne będzie twoje potomstwo”. Abraham mógł powiedzieć: to niemożliwe, to za późno, to nie ma sensu. Mógł zatrzymać się na tym, co widzialne. Ale on patrzy dalej. Ufa słowu Boga. W jego sercu dokonuje się prawdziwa przemiana: przechodzi od ludzkiego myślenia do zaufania.

To samo dzieje się na górze Przemienienia. Jezus ukazuje uczniom swoją chwałę, aby przygotować ich na trudne chwile. Wkrótce zobaczą Go cierpiącego i ukrzyżowanego. I będą kuszeni, aby zatrzymać się na tym, co widzą, aby pomyśleć, że wszystko się skończyło. Dlatego Jezus pokazuje im swoją chwałę, aby zrozumieli, że ostateczną rzeczywistością nie jest cierpienie, lecz światło, nie jest śmierć, lecz życie. Zaprasza ich, aby patrzyli dalej.

I to jest słowo także dla nas. My również często zatrzymujemy się na naszych słabościach, naszych grzechach, naszych lękach. Myślimy, że nie jesteśmy wystarczająco dobrzy, że nie jesteśmy zdolni się zmienić, że nasze życie jest już takie, jakie jest. Wydaje się nam, że nic nowego nie może się wydarzyć. A Bóg dziś mówi do nas: nie zatrzymuj się na tym, co widzisz. Nie zatrzymuj się na swojej kruchości. Idź dalej. Za twoimi ograniczeniami kryje się coś większego: nieskończona miłość Boga.

Bóg powołał Abrahama i Abraham zaufał. Nie dlatego, że był silny, lecz dlatego, że uwierzył. I Bóg nadal powołuje także nas, takich, jakimi jesteśmy, z naszą słabością i kruchością. Nie czeka, aż będziemy doskonali. Woła nas teraz, w naszej codzienności, i prosi tylko o jedno: abyśmy zaufali, abyśmy podnieśli oczy i patrzyli dalej.

Dziś Pan mówi do ciebie: podnieś oczy ku niebu. Nie zatrzymuj się na tym, kim jesteś, ale otwórz się na to, co Ja mogę w tobie uczynić. Nie bój się swojej słabości, bo właśnie tam może objawić się moja moc. Nie zatrzymuj się na pozorach twojego życia, bo Ja mogę je przemienić.

Pozwól się Bogu zaskoczyć. Pozwól się poprowadzić dalej. Bo nawet w twojej słabości może zajaśnieć nowe światło. Światło Boga, które wszystko przemienia i zawsze otwiera przyszłość.